Komşumuz Çepil Himmet' in Libya'dan kesin dönüş yaptığı sene, harman kaldırmaya yakın, Sivas'ta doğmuşum. Çocukluğumda, belki gözüm açılır diye yönlendirildiğim boyacılık, simitçilik, hurdacılık, pazarda su satmacılık gibi işleri elime yüzüme bulaştırdım hep.  Okul hayatım boyunca hızlı yürümekten, yavaş yürüyememe ve bazen de hedefe vardığım halde duramama sorunuyla lise diplomamı aldım. Yazın babamın yanında ameleliğe başlamam, en yakın arkadaşım İri Aytekin'in kareteye merak salması,  onca seneye rağmen mahallenin gazoz mafyasının hala peşimde olması gibi sebeplerden kafam birden zehir gibi çalışmaya başladı ve o sene İzmir'e üniversiteye kaçtım. Son derce eğlenceli fakat ilimle irfanla pek ilgisi olmayan bu 4 senenin bana en büyük katkısı, arkadaş çevremin gazlaması sayesinde karikatüre ilgimin artması oldu. Karikatür öylesine uzak bir şeydi ki gözümde,  eşe dosta ?ulan bi karikatürüm dergide yayınlansın var ya, hepinize veririm lan!?  derecesinde tutkuyla konuşuyor, ileride birçok işimin yayınlanması durumunda motorize olabileceğimi hesaba katmıyordum hiç.

Son derece ümitsiz başvurduğum Paf Takımda ilk hafta işimin yayınlanmasıyla yedi düvele haber  salarak camiaya girişimi ilan ettim. Şu anda ise hayalini bile kuramadığım bir noktada,  rüya gibi bir ekiple  biraz tembelce de olsa ter dökmekteyim.  Rüyanın kabusa dönüşmemesi için hatim indiriyor, fitre-zekattan kaçınmıyorum. Bizleri ifade ettiğine inandığım bir şarkıyla veda ediyorum.

"Allahım biiitmesiin, biitmesin bu rüya, sonunda deli para olsun noolur uyandırma?"